Jazz, portraits clashés

Geïnspireerd door de energie van de jazz en door iconische of minder bekende foto’s, probeert Alain Dauchot via de tekenkunst de muzikanten vast te leggen op hun meest inspirerende momenten. Met zijn zwart-witportretten probeert hij een deel van hun uitstraling en hun mysterie grafisch weer te geven.

Zijn schilderijen – gemaakt met een paletmes, acrylverf en Chinese inkt – zijn in zekere zin pogingen tot communicatie, tot verbondenheid.

Als autodidact laveert zijn stijl tussen expressieve schetsen en gevoelige portretten.

„De obsessie voor gezichten is als een rode draad in mijn schildercarrière. Ik teken op zoek naar ‘trilling’: het figuratieve achter me laten, overgaan naar abstractie, ergens tussen het oppervlak van het papier dat je zwart maakt en de diepe ziel van de geportretteerde die je probeert te voelen en weer te geven, tussen het verlangen om te ‘weergeven’ en het pure plezier van het tekenen. Een kruispunt van intenties en ambities die nooit echt worden bereikt, en waar ik dus telkens weer opnieuw aan moet werken!”

Haar portretten – die in het kader van het Marni Jazz Festival worden tentoongesteld en ‘clashés’ worden genoemd omdat ze op zeer impulsieve wijze zijn gemaakt – zijn in de eerste plaats een eerbetoon aan jazzartiesten en aan muziek in het algemeen: de muziek die ons ‘ergens anders’ naartoe voert.

Loopbaan

“Ik ben als tiener begonnen met tekenen, via stripverhalen. Daarna ben ik overgestapt op karikaturen en actuele tekeningen, en geleidelijk aan ben ik begonnen met een reeks portretten van muzikanten: eerst rock, daarna blues en vervolgens jazz.” Nog steeds als ‘amateur’, uit plezier en passie! Ik heb een beginnerscursus Japanse kalligrafie gevolgd en ga sinds drie jaar één keer per week naar het atelier van Marcel Hastir (naaktmodellen)." A.D.