Triptych

  • 1. There is a sin
    05:22
  • 2. Respect
    04:24
  • 3. Acceptance
    03:55
  • 4. Forgiveness
    01:33
  • 5. Dignity
    03:22
  • 6. Freedom
    02:04
  • 7. Patience
    02:17
  • 8. Kindness
    03:19
  • 9. Compassion
    03:09
  • 10. Lost: Innocene, women and children
    06:30
  • 11. Cognitive dissonance / denial
    02:55
  • 12. Irreversible
    02:32
  • 13. Lost: Regret
    01:48
  • 14. Unforgivable
    03:22
  • 15. Unforgetable
    03:56
  • 16. Lost: Human animals
    03:14
  • 17. Unseen
    04:10
  • 18. Untold
    05:02
  • 19. Untouched
    04:33
  • 20. Undone
    04:25
  • 21. Unheard
    05:08

Triptych is een muzikale reflectie in drie delen op de aanhoudende tragedie in Gaza. Het album onderzoekt de verwoestende gevolgen van menselijk gedrag en stelt vragen bij het schijnbare gebrek aan menselijkheid tegenover immens menselijk leed. Via zijn muziek confronteert Robert Jukič ons met moeilijke vragen over onverschilligheid, verlies, mededogen en onze collectieve verantwoordelijkheid.

Het album ontvouwt zich in drie afzonderlijke, maar nauw met elkaar verbonden hoofdstukken. ‘Mountains Lost’ bestaat uit negen korte stukken, uitgevoerd door een kwintet met Andrej Thompson (tenorsaxofoon), Jean-Paul Estiévenart (trompet), Bram De Looze (piano), Robert Jukič (contrabas) en T. Howard Curtis III (drums).

‘Still Life’ is een zevendelige suite, opgenomen in één take, met Lenart De Bock (tenorsaxofoon), Wajdi Riahi (piano), Robert Jukič (contrabas) en Pierre Hurty (drums). De suite vangt de directheid en kwetsbaarheid van een ononderbroken uitvoering en vormt het centrale statement van het album.

In het laatste hoofdstuk, ‘Unthinkable’, keert het oorspronkelijke kwintet terug met vijf stukken, uitgevoerd door Andrej Thompson, Jean-Paul Estiévenart, Bram De Looze, Robert Jukič en T. Howard Curtis III.

In plaats van antwoorden of gemakkelijke oplossingen aan te reiken, nodigt Triptych de luisteraar uit om stil te staan, te reflecteren en vragen te stellen. Het is een muzikale reactie op een menselijke catastrofe — een poging om klank te geven aan wat woorden vaak niet kunnen uitdrukken, en ons eraan te herinneren welke menselijkheid we dreigen te verliezen wanneer leed iets wordt waar we alleen nog maar naar kijken.



Muzikanten