Casimir Liberski piano solo

Met dit nieuwe soloproject voor piano onthult Casimir Liberski een intiemere en meer introspectieve kant van zijn spel. Verre van een opzichtige show, verkent hij muziek van het moment, waarin klank, stilte en tijd levende materie worden.

Zijn zeer persoonlijke taal gaat een dialoog aan met ambient en minimalistische esthetiek, en roept soms de werelden van Steve Reich, Morton Feldman, Ryuichi Sakamoto of John Cage op, terwijl hij tegelijkertijd geworteld blijft in de vrijheid van improvisatie die hij van de jazz heeft geërfd. Vrije, poëtische muziek, doordrenkt met fragiliteit, nostalgie en flitsen van licht.

Dit recital neemt de vorm aan van een gevoelige reis door wat hij de "liederen van zijn leven" noemt – stukken die zijn bestaan ​​sinds zijn kindertijd hebben getekend. Originele composities, improvisaties en herinterpretaties van melodieën uit diverse repertoires (jazz, klassieke muziek, filmmuziek, pop) verweven zich op natuurlijke wijze, als herinneringen die weer bovenkomen en transformeren.

Meer dan theorie, wordt Casimir Liberski gedreven door "dat wat niet te leren valt". Muziek wordt hier een ruimte voor diep luisteren, waar intuïtie de overhand heeft boven kennis, waar iets ondefinieerbaars – gevoel – circuleert tussen de artiest en de luisteraar.

In deze ervaring van het concert als een gedeeld moment, gaat het minder om begrip dan om gevoel. Want voorbij stijlen en invloeden blijft dezelfde vraag: wat raakt ons met muziek?

Misschien bestaat er, zoals Ornette Coleman suggereerde met zijn idee van "klankgrammatica", een universele emotionele taal. Dit solostuk voor piano gaat in die richting: op zoek naar dat ongrijpbare en kostbare deel dat in alle muziek aanwezig is, groots of ingetogen.